Terapia behawioralna w autyźmie

Terapia behawioralna jest metodą ściśle naukową, która jasno wytycza cele, posiada własny system narzędzi i pojęć. Terapia behawioralna jest nazywana Stosowaną Analizą Zachowania tzw. ABA ( Applied Behavioral Analysist), uznawana za najbardziej skuteczną metodę pracy z dziećmi z całościowymi zaburzeniami rozwoju w tym z dziećmi ze spektrum autyzmu. Opiera się na teorii uczenia się i teorii dotyczącej zachowania. Terapia ta wykorzystuje prawa uczenia się w celu rozwoju zachowań pożądanych oraz w celu redukcji zachowań niepożądanych, które zakłócają bądź uniemożliwiają nabywanie nowych umiejętności poznawczych i społecznych.

ABA jest wykorzystywana w celu rozwoju komunikacji i rozwijania umiejętności językowych. Metodę tę stosuje się także w celu poprawy koncentracji i uwagi, rozwoju umiejętności poznawczych i umiejętności społecznych.

Techniki terapii behawioralnej skupiają się na tym co stało się przed wystąpieniem zachowania, czyli na bodźcach poprzedzających dane zachowanie oraz na tym co stało się po zachowaniu czyli tzw. konsekwencja.  Jeśli zależy nam na danym zachowaniu stosuje się tzw. „pozytywne wzmacnianie”, jeśli zachowanie jest dla nas pożądane i stanowi wartość
i zostanie odpowiednio „wzmocnione” – nagrodzone to istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia tego zachowania w przyszłości.

 Terapia behawioralna opiera się na 3 podstawowych zasadach:

  • Zasada małych kroków – każdą czynność, którą uczymy dziecko rozkłada się na małe kroki, których uczymy po kolei
  • Zasada stopniowania trudności – ćwiczenia są uczone od łatwych i konkretnych, które dziecko wykorzysta w zadaniach coraz trudniejszych
  • Zasada stosowania wzmocnień – każde pozytywne wzmocnienie to wydarzenie, które zwiększa prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia pożądanego zachowania w podobnych okolicznościach

Dzięki terapii behawioralnej możemy:

  • redukować zachowania niepożądane i wzmacniać zachowania pożądane, czyli uczymy dziecko co należy robić a czego nie wolno robić
  • rozwijać i uczyć pozytywnych zachowań
  • uczyć umiejętności samoobsługowych dzieci
  • uczyć nowych umiejętności przedszkolnych i szkolnych
  • poprawić umiejętności poznawcze tj. pamięć, uwaga, spostrzeganie, myślenie logiczne
  • rozwijać umiejętności społeczne tj. zawieranie znajomości, słuchanie, zadawanie pytań, reagowanie na krytykę, wyrażanie emocji itp.

Zadaniem terapeuty behawioralnego jest kształtowanie zachowań pozytywnych, które rozwiną niezależność i efektywne funkcjonowanie dziecka w środowisku.